News
opening muzikantendag 05/11/2014

Opening Muzikantendag Delft

opening muzikantendagOp 25 oktober streek de Muzikantendag neer in Delft. Mij was gevraagd om de opening te verzorgen en later op de dag in het panel ‘de ondernemende muzikant’ plaats te nemen. Een onwijze eer, want zelf ben ik ook ontelbare keren naar de muzikantendag geweest om wat extra brandstof voor mijn muzikantenvuurtje te halen. Erg inspirerende dagen zijn het! Het leek me wel leuk om een transcriptie van mijn openingsverhaal hier op mijn blog te posten. Dan weet je ook wat ik zo’n beetje verteld heb daar!

Opening muzikantendag:

Goedemorgen! Wat fijn dat jullie naar de Muzikantendag in Delft zijn gekomen. Mijn naam is Ed Struijlaart en ik ben gevraagd om deze dag te openen. Een enorme eer en tegelijkertijd rees bij mij de vraag: waar ga ik het in godsnaam over hebben?? Want voor mijn gevoel is het nog maar zeer kort geleden dat ik op jullie stoel zat. Ik herinner me nog goed hoe het was om voor het eerst naar de Muzikantendag te gaan. Ik was volgens mij een jaartje of 15/16 en ging met mijn toenmalige gitaarleraar John naar de Melkweg in Amsterdam. Was ik toen al zo gemotiveerd als nu? Ik denk het eigenlijk niet, gitaarleraar John zag echt wat in me en wilde het vuurtje extra aanwakkeren middels een bezoek aan de Muzikantendag. Nou, ik kan je melden: die missie was geslaagd. Het liet me zien wat een leuke mensen er werkzaam zijn in dit wereldje en de succesverhalen gaven me het gevoel dat het echt niet onhaalbaar was om hetzelfde te bereiken. Na dat eerste bezoek aan de Muzikantendag had ik misschien wel voor het eerst het gevoel en de overtuiging: dit is wat ik wil als ik later groot ben. Little did I know dat die weg zo lang zou zijn en best de nodige obstakels zou bevatten (en nog steeds trouwens). Die weg begon toen ik 9 was en voor het eerst een gitaar kreeg van mijn ouders…helaas niet de rode Fender Strat die ik kort daarvoor Eric Clapton op TV had zien bespelen….nee, het was een spaans modelletje van 75 gulden met plastic snaren. Toen ik voor het eerst naar de Muzikantendag ging zat ik nog niet in een band…ik had wel het gevoel dat iedereen om me heen dat wel zat. Wie van jullie zitten er allemaal in een band? Hoe het kwam dat ik mijn eerste band toen nog niet gevonden had? Ik was namelijk fan van Clapton, Hendrix, Stevie Ray Vaughan en dat sloot niet echt aan bij de Nirvana en Pearl Jam generatie die toen op dat moment de dienst uitmaakten…zowel op de radio als op het schoolplein. I didn’t fit in…zeg maar. Als ik eens ging ‘jammen’ op school, dan kwam ik met m’n Hendrix chops aan en mijn mede jammers kwamen kwamen niet verder dan het heen en weer schuiven van power chords…’Polly wants a cracker’, zeg maar…dat was niet echt een match. Het heeft best lang geduurd voordat ik de aansluiting vond en uiteindelijk heb ik die zelf gecreëerd, want dat is een tip die ik jullie wil meegeven: als je thuis blijft zitten dan gebeurd er niks. Je moet zelf de hort op, zelf kansen creëren. Er is niemand die meer belang heeft bij jouw eigen toekomst dan jijzelf. En zo kwam het dat ik in 1998 een jongerencentrum in Leidschendam binnen liep waarvan ik wist dat er bandjes repeteerde op dinsdag avond. Ik ben daar vervolgens aan de bar gaan zitten en ben uiteindelijk aan de praat geraakt met gelijkgestemden die me na een paar dinsdagavonden biertjes drinken vroegen of ik niet een keer mee wilde spelen in hun bandje…dat was het begin…het enige wat je vaak nodig hebt is een beginnetje…daarna gebeuren er vanzelf weer dingen en komen de kansen. Je moet alleen onwijs veel geduld hebben. Want, met dat eerste bandje (waar ik alleen gitarist was) kwamen we het eerste jaar niet verder dan datzelfde jongerencentrum in Leidschendam…hoe in godsnaam kom je daar uit? In 1998 was internet nog niet zo gemeengoed als nu en dus was het vooral navragen bij andere muzikanten ‘waar kan ik spelen?’….daarna eindeloze belsessies met programmeurs om ze te overtuigen ons bandje te boeken…en zowaar, de eerste gigs kwamen en door een goed contact én het meebrengen van fans waren we al snel een graag geziene gast buiten ons eigen dorp. Dingen begonnen pas echt te lopen toen ik in 2004 in de band Stud Muffins terecht kwam. Ik had een zooitje liedjes geschreven en wilde die met een bandje gaan uitvoeren, alleen was ik toch echt niet van plan om zelf achter de microfoon plaats te nemen. Dat moest iemand anders maar gaan doen…dat liep even anders, want 2 weken voor het eerste optreden in het legendarische cafe de paap in Den Haag hadden we nog steeds geen zanger. Uiteindelijk ben ik het noodgedwongen zelf gaan doen. Geen moment spijt van gehad…de eerste recensie was namelijk lovend en we werden gelijk gebombardeerd tot het snoepje van de week. Een maand later wonnen we een wedstrijd en stonden we op een mega podium op parkpop en dachten toen toch echt dat we gingen doorbreken. Niet dus. Maar dat is eigenlijk de kern van het verhaal wat ik jullie nu probeer te vertellen: geef nooit op. Er zijn altijd muzikanten die beter gitaar spelen, beter kunnen zingen, beter kunnen dansen (of überhaupt kunnen dansen), grappiger zijn enz enz…maar, waar je echt het verschil maakt zijn in mijn optiek 2 punten: betere liedjes blijven schrijven en door blijven beuken. Net zo lang tot er wel ergens een deurtje open gaat. Dat doorbeuken moet je trouwens niet te opzichtig doen, want dat kan zich ook echt tegen je keren. Doseren is het sleutelwoord (en daar heb ik zelf ook regelmatig moeite mee). Enthousiasme doseren, maar vooral bewaken dat je dat enthousiasme behoud. Met Stud Muffins hebben we namelijk daarna nog zoveel momenten gehad dat we dachten dat het nu toch écht wel zou gaan lukken, dat wil je niet weten. Er is wel 1 zo’n moment wat ik nog even wil beschrijven: We mochten op komen draven bij 3FM om mee te doen met indecent proposal van Rob Stenders. Je moet dan als band een week lang allemaal opdrachten uitvoeren…Rare opdrachten wel te verstaan, hence the name ;-)…zo moesten wij o.a. meedoen aan het NK achteruit inparkeren voor vrouwen…maar dan wel verkleed als vrouw…moesten we binnen 2 uur een gastrol in GTST zien te regelen. Dat soort dingen. Uiteindelijk hadden we alle opdrachten gehaald en ons liedje wordt gedraaid. Op dat moment slaat de deur van de studio open en daar staat Basyl de Groot, Basyl is zeg maar de eindbaas van de muziek op 3FM en hij zegt: wie zijn dit?? Dit is te gek! Op dat moment dacht ik echt: DIT is het moment waarop het allemaal écht gaat gebeuren. Nee hoor, het was een mooi moment. Dat zeker! Daarna werden we ineens gebeld door DWDD en werden we gebombardeerd tot Serious Talent. Braken we daarna echt door? We klommen op de ladder der bekendheid, maar een echte doorbraak: nee. Misschien waren we gewoon wel niet goed genoeg, kan natuurlijk ook. Maar het motiveerde mij alleen nog maar meer om door te gaan. Voor mijn gevoel was ik zo ontzettend dichtbij nu. Alleen het bandje was inmiddels wat ouder geworden, de eerste kinderen waren geboren, de banen werden beter en ook de auto’s steeds dikker. Uiteindelijk gingen we in 2010, in goed overleg, ieder onze eigen weg. Voor mij hét moment om te beseffen dat ik nu toch echt gas moest gaan geven…ik dacht, ik ben nu 30…over tien jaar zit ik vol in m’n midlife crisis en wil ik een motor kopen..laat ik dan nu in godsnaam maar mijn vaste baan opzeggen en vol voor de muziek gaan. Zo gezegd, zo gedaan en toen kon het echte harde werken pas echt beginnen. Ik doe het echt niet allemaal alleen, heb een mooi team om me heen. Agents After All doet mijn boekingen, Pennies From Heaven mijn publishing en een klein gemotiveerd label (Greytown) is mijn platenmaatschappij. Mensen met wie ik kan sparren over alles, maar die me ook vrij laten om me te ontwikkelen en te ondernemen. én mensen die me af en toe terugfluiten als ik weer eens uit de bocht schiet. Ik vertrouw ze en voel dat ze het beste met me voor hebben. Nu is net mijn 2e album uit en zit ik midden in de promotie, 2e single is net naar de radio en de eerste heeft veel airplay op Radio 2…staat daar inmiddels al 8 weken op de playlist. Te gek. In het najaar mag ik mee op tour met BLØF en in maart 2015 ga ik eindelijk mijn eerste eigen clubtour doen. Ik ben er nog lang niet en het moment van ‘doorbreken’ heb ik losgelaten…volgens de 1 ben ik dat namelijk al, terwijl iemand anders nog nooit van me gehoord heeft. De tijden zijn veranderd sinds 1994, echt. Er is zoveel keus en ook de radio draait veel meer Nederlands product dan 10 jaar terug. Super goed natuurlijk, maar daardoor is de concurentie alleen maar groter geworden. Laat dat je vooral niet demotiveren, er zijn namelijk juist NU kansen voor jullie, de jonge, enthousiaste en leergierige muzikant. Zorg dat je nooit gefrustreerd raakt, ik heb al zoveel getalenteerde muzikanten af zien haken daardoor. Geef niet gelijk anderen de schuld als je plaatje niet op de radio gedraaid wordt…misschien is het nog wel niet goed genoeg of het juiste moment…laat het je alleen maar meer motiveren om nog betere songs te schrijven, zodat ze op een gegeven moment niet meer om je heen kunnen. Écht het kan!  Vandaag valt er een hoop te leren en ik zweer het je: ik ben hier vandaag ook weer om nieuwe inspiratie op te doen. Ik ben echt niet meer of beter omdat ik nu hier een verhaal sta op te hangen, heb alleen wel het nodige gedaan en fouten gemaakt waar ik jullie hopelijk voor kan behoeden. Zelf kijk ik erg uit naar de gitaarclinic van Leendert Haaksma zometeen hier op dit podium. Het panel ‘de ondernemende muzikant’, waarin ik samen met Joep Pelt en Rick Mensink plaatsneem. Ook het producersforum met o.a. Huub Reijnders is er 1 die je niet wil missen en als klap op de vuurpijl natuurlijk het Demopanel, dat is altijd smullen. Ik wens jullie veel succes en plezier vandaag, wees een spons en laten we na afloop samen nog even een biertje drinken. Cheers!

Foto: Richard Tas FotografieSchermafbeelding 2014-11-05 om 13.37.45


Wil je Ed met zijn band in je club of op je festival boeken? Neem contact op met Agents After All. Ed boeken voor een exclusief huiskamerconcert? Dit zijn kleine intieme optredens op bijzondere locaties, bijvoorbeeld bij jou thuis! Klik op deze link voor meer info of neem direct contact op.